Wspólnota Sióstr Norbertanek w Imbramowicach
Siostry za kratą klauzury
Jako Siostry Kanoniczki Regularne Zakonu Premontre jesteśmy powołane do życia w ścisłej klauzurze papieskiej, trwając w duchowości i tradycjach norbertańskich przekazywanych nam z pokolenia na pokolenie. Każda Siostra wstępująca do naszego klasztoru składa ślub życia ukrytego, na stałe we wspólnocie z siostrami w tym klasztorze, zgodnie z wymaganiami Reguły św. Augustyna. Siostry tworzą wspólnotę przede wszystkim po to, aby pielęgnować jedność serca i duszy skierowaną ku Bogu.
Celem i istotą naszego powołania kontemplacyjnego jest „trwanie w misyjnym sercu Kościoła poprzez nieustanną modlitwę, wyrzeczenie i składanie ofiary uwielbienia. W ten sposób nasze życie powinno być tajemniczym źródłem apostolskiej płodności i błogosławieństwem dla całego świata” (Verbi Sponsa 1999, 15).
Za pomocą skromnych środków zewnętrznych staramy się realizować ukryty apostolat, obejmujący rozległe pola niedostępne dla czynnych wysiłków misyjnych. Takie jest nasze powołanie jako wspólnoty. Nasz prosty styl, a zarazem ukryte bogactwo wspólnego życia, odzwierciedla się w naszym planie dnia. Jego centrum i punktem ogniskującym jest modlitwa wypełniająca nasze codzienne zadania, wspólne posiłki, różnorodne praktyki pokutne, rekreacje i radosne celebracje. Dzień rozpoczyna się o godz. 5:00, a kończy wielkim milczeniem o 21:30.
Modlitwa
Liturgia Godzin w chórze
Cztery razy dziennie Siostry gromadzą się na wspólnej modlitwie, łącznie sześć godzin. Obejmuje ona m.in. Najświętszą Ofiarę Mszy św., Liturgię Godzin, medytację, różaniec, nowennę do Pana Jezusa Cierpiącego, koronkę do Bożego Miłosierdzia oraz nabożeństwo do św. Józefa. Ponadto każda Siostra codziennie indywidualnie adoruje Najświętszy Sakrament przez co najmniej pół godziny i praktykuje Lectio Divina.
Pielęgnowanie tradycji premonstrateńskiej w modlitwie wspólnotowej znajduje wyraz w chóralnym śpiewie gregoriańskim o specyficznie norbertańskim, XIV-wiecznym rodowodzie, który zachował się w naszym klasztorze w postaci zabytkowych graduałów i antyfonarzy. W dni powszednie wszystkie godziny Liturgii Godzin śpiewane są po polsku. W niedziele i święta zachowujemy łacinę — śpiewamy po łacinie Nieszpory i Kompletę.
W duchu naszego Świętego Ojca Norberta gromadzimy się w każdy czwartek oraz ostatnią niedzielę miesiąca na adoracji Najświętszego Sakramentu. Codziennie śpiewamy hymn ku czci Niepokalanego Poczęcia — Jutrzenkę. W niedziele śpiewamy po polsku Godzinki, a w soboty — Oficjum ku czci Matki Bożej.
Jako stróże Sanktuarium Pana Jezusa Cierpiącego czujemy się szczególnie powołane do nieustannego wielbienia Pana Jezusa w tajemnicy Jego zbawczej Męki i wypraszania Jego bezgranicznego miłosierdzia dla nas samych i dla całego świata.
Święta i tradycje wspólnoty
W święto Objawienia Pańskiego najmłodsze członkinie wspólnoty (zwykle nowicjuszki), przebrane za Trzech Króli, obchodzą z pozostałymi Siostrami klasztor, śpiewają kolędy, okadzają pomieszczenia i znaczą drzwi kredą symbolami K+M+B (Kacper, Melchior, Baltazar). Innymi szczególnymi okazjami są: święto św. Józefa — patrona i opiekuna naszej wspólnoty imbramowickiej, wspomnienie Matki Bożej Fatimskiej oraz Róży Mistycznej, gdy Siostry idą w procesji przez klasztor i ogrody z obrazem lub figurą, modląc się różańcem i śpiewając hymny.
Szczególnym przeżyciem jest oczekiwanie i przyjęcie Najświętszego Sakramentu przy bramie klasztornej w uroczystość Bożego Ciała. Kapłan niosący monstrancję na czele procesji podchodzi do ołtarza przygotowanego przed naszym głównym wejściem i tam udziela uroczystego błogosławieństwa.
Życie codzienne, praca i posiłki
Codzienna praca w ogrodzie klasztornym
Ważnym momentem w życiu wspólnoty, obok modlitwy, jest pora posiłku. Nasze posiłki poprzedzone są tzw. stacjami — pozdrowieniem Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie, po którym wszystkie procesyjnie udajemy się do refektarza. W refektarzu, po odczytaniu lub uroczystym śpiewie Martyrologium dnia, ma miejsce lektura duchowa — publiczne czytanie dzieła o życiu wewnętrznym. Podczas posiłku zachowujemy atmosferę modlitewnego skupienia, aby — jak mówi Reguła św. Augustyna — nie tylko usta przyjmowały pokarm, ale także serce. W Wielki Piątek spożywamy posiłek na klęcząco.
Świadomemu pielęgnowaniu życia wewnętrznego służą szczegółowe wymagania życia zakonnego — milczenie podczas wykonywania obowiązków, zachowywanie ciszy na korytarzach, prywatna cela i stałość miejsca. W każdą środę, piątek i sobotę oraz w okresach Adwentu i Wielkiego Postu powstrzymujemy się od spożywania mięsa.
Rekreacja i radość wspólnoty
Aby nasze powołanie kontemplacyjne mogło być realizowane z radością i energicznym zaangażowaniem oraz w dobrym zdrowiu psychicznym i fizycznym, w ciągu dnia i w określonych porach roku przeznaczamy odpowiedni czas na rekreację, odpoczynek, sport i różne wydarzenia w klasztorze. Codziennie — z wyjątkiem dni pokuty i adoracji wynagradzającej — gromadzimy się przynajmniej na pół godziny rekreacji. Wiosną i latem, korzystając z darów natury, organizujemy dłuższe rekreacje w ogrodzie.
Szczególną świąteczną rekreacją jest nasze radosne spotkanie przy ruchomej szopce w wigilijną noc po Pasterce. Co roku szopka i jej otoczenie przygotowywane są dla wiernych w nowej, odmiennej formie. 28 grudnia, w święto Świętych Młodzianków, najmłodsza Siostra przejmuje na cały dzień rolę matki przeoryszy.
Formacja zakonna
Pełne uczestnictwo w życiu wspólnoty rozpoczyna się od profesji ślubów wieczystych, którą poprzedzają trzy etapy formacji zakonnej: 6–9 miesięcy postulatu, 2 lata nowicjatu oraz 3 lata junioratu. Siostry odbywające formację przygotowawczą przed profesją wieczystą stanowią odrębną podgrupę wspólnoty.
Mieszkają w osobnym skrzydle klasztoru, nie utrzymują bliższych kontaktów z pozostałymi Siostrami i uczestniczą w rekreacji całej wspólnoty zakonnej jedynie w dni szczególnie uroczyste. Nie biorą udziału w kapitułach. W ramach przygotowania do życia zakonnego biorą udział w specjalnych ćwiczeniach formacyjnych pod opieką matki mistrzyni oraz w lekcjach śpiewu prowadzonych przez specjalistów zakonnych i świeckich. Korzystają również ze szczególnej opieki ojców duchownych, którzy raz w tygodniu przybywają do naszego klasztoru.
