Historia Klasztoru Sióstr Norbertanek w Imbramowicach
—✦—
Klasztor i kościół Świętych Apostołów Piotra i PawłaKlasztor Sióstr Norbertanek w Imbramowicach został ufundowany w 1226 r. przez Iwona Odrowąża, biskupa krakowskiego, na ziemi należącej do jego stryja Imbrama. Miejscowość Imbramowice (dawniej zwana Dłubnią) bierze swą nazwę od Imbrama — współfundatora i właściciela wsi, w której wzniesiono klasztor. Położony jest nad rzeką Dłubnią, 40 kilometrów na północny zachód od Krakowa. Założenie i organizacja klasztoru zostały zatwierdzone w 1229 r. bullą papieża Grzegorza IX.
Według kroniki opata Witowskiego klasztor został zniszczony przez najazd Tatarów w 1260 r. i przez długi czas odbudowywano go z ruin. Z późniejszych, XVI-wiecznych źródeł dowiadujemy się, że Kanoniczki zaangażowane były w apostolskie dzieło nauczania i wychowania. Praca ta podejmowana była nie tylko w celach dydaktycznych, ale przede wszystkim w celu wychowywania młodzieży w duchu religijnym i patriotycznym. Trwała przez wieki, z okresowymi przerwami w czasie wojen i zaborów, przyjmując różne formy — od prowadzenia szkół elementarnych, poprzez utrzymywanie pensji dla panien z zamożnych rodzin ziemiańskich, aż po kształcenie wiejskich dziewcząt w gospodarstwie domowym.
Pożar i barokowa odbudowa
W 1710 r. klasztor wraz z gotyckim kościołem został strawiony przez pożar. Dzięki staraniom niezwykle aktywnej i energicznej ksieni Zofii Grothówny wszystko zostało odbudowane. Na miejscu pierwotnych zabudowań powstał kompleks architektury klasztornej obejmujący kościół o bogato zdobionym wnętrzu w stylu późnego baroku — tak, jak można go oglądać do dziś.
W 1819 r., w wyniku represyjnej polityki zaborców, wiele domów norbertańskich zostało zlikwidowanych. Wspólnota w Imbramowicach została skazana na wymarcie — nie wolno było przyjmować nowych kandydatek. Do imbramowickiego klasztoru przysyłano natomiast zakonnice z innych zgromadzeń likwidowanych przez rząd rosyjski. Dom norbertański został pozbawiony dóbr doczesnych, biblioteka splądrowana, a jej najcenniejsze i bardzo rzadkie dzieła zaginęły. Dopiero w 1835 r. car Mikołaj I zezwolił na nowicjat.
Próby wiary — powstania i wojny światowe
Po powstaniu styczniowym wspólnota norbertańska doświadczała nowych, niezwykle uciążliwych czasów aż do początku XX wieku. Nowe pokolenie Norbertanek, ukryte za kratą klauzury, musiało odważnie stawić czoło kolejnej próbie wiary i ofiarnej miłości w brutalnych warunkach dwóch straszliwych wojen światowych.
Z kroniki, a jeszcze bardziej z zachowanej korespondencji, dowiadujemy się, że wiele rodzin znalazło schronienie i całkowite utrzymanie w naszej wspólnocie w trudnych latach okupacji. Za bohaterski wysiłek i pomoc udzielaną siłom konspiracyjnym w walce z niemieckim okupantem w latach 1939–1945 wspólnota norbertańska w Imbramowicach otrzymała Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi.
Po II wojnie światowej
Po II wojnie światowej Siostry Norbertanki w Imbramowicach, wierne tradycji, podjęły na nowo dzieło przerwane przez okupację i kontynuowały dydaktyczne, wychowawcze oraz formacyjne kształcenie dziewcząt, pozostając jednocześnie wierne kontemplacyjnemu stylowi życia. Widząc palącą potrzebę środowiska wiejskiego, klasztor założył szkołę wiejskiego gospodarstwa domowego. Chociaż szkoła prowadzona była w sposób wzorowy i prężny, już w 1949 r. została zamknięta przez władze komunistyczne, a budynki i ziemia skonfiskowane.
Pozbawione niemal wszelkich środków utrzymania Siostry znalazły się w bardzo trudnej sytuacji, która trwała aż do 1992 r. Mimo to w tym ciężkim okresie przetrwały jako wspólnota dzięki hojności miejscowych wiernych. Zespół zabytkowych budynków klasztornych powoli odzyskuje dziś swoje dawne piękno. Systematyczne prace konserwatorskie i renowacyjne trwają od około trzydziestu lat.
Sanktuarium Pana Jezusa Cierpiącego
Szczególnie cennym darem Bożej Opatrzności w ostatnich dziesięcioleciach jest dynamiczny rozwój kultu Pana Jezusa Cierpiącego, którego słynący łaskami obraz odbiera cześć w naszym klasztorze od XIX wieku. Na prośbę czcicieli Pana Jezusa Cierpiącego Biskup Ordynariusz diecezji podniósł kościół klasztorny do rangi Regionalnego Sanktuarium Męki Pańskiej.
Szerzenie tego kultu — szczególnie w obecnym czasie intensywnej laicyzacji oraz narastającej w Polsce wrogości wobec Chrystusa i Jego Kościoła — staje się dla nas znakiem szczególnej misji wpisanej w nową ewangelizację naszej Ojczyzny, Europy i świata.
